Wat het krijgen van een gele rugzak voor mij allemaal in gang gezet heeft...
Als kerstcadeau kreeg ik van mijn lief een gele rugzak. Zo een goeie waterdichte, die je bovenaan kan oprollen. Waar alles in lijkt te passen. Een die reflecteert en dus veilig is op de fiets.
Toen ik hem uitpakte zei hij er nog bij dat hij getwijfeld had om me de blauwe te geven, maar dat hij deze veiliger vond in het verkeer (waar ik redelijk hard op sta).
En iets in mij verschoof door het horen van die gedachte, en het zien van deze vrolijke kleur. Want ik was - misschien wel voor het eerst - eigenlijk heel blij dat iets net niet blauw was.
Ik besloot die dag dat geel vanaf nu mijn lievelingskleur zou zijn. Door wat het uitstraalt. Door wat het teweeg brengt.
Ik kies de vrolijke zon boven de diepe, uitgestrekte oceaan. Ik kies voor licht in plaats van de zwaarte van het bestaan.
En oke, blauw zal voor altijd mijn aandacht blijven trekken. Het is dan ook een groot deel van mij. Maar ik ga op zoek naar wat meer balans. Iets dat me net uit mijn gedachten haalt en met beide voeten in het leven zet.
Alsof ik een vuile T-shirt in de wasmachine ben, en door mijn gedachtenstroom alle kanten uit geslingerd en gedraaid werd en nu eindelijk opgehangen word, aan een wasdraad in de vlakke zon.
Wie had ooit gedacht dat een lievelingskleur dat allemaal kon?