Hoe mijn kennismaking met de kinesist verliep (en existentiële vragen opriep)
Onlangs ging ik voor het eerst naar de kinesist. Dat werd me al meerdere malen, om meerdere redenen en door verschillende dokters voorgeschreven. Maar nu was het er dan uiteindelijk toch eens van gekomen.
De sessie begon met een resem vragen over de spierknoop die mij uiteindelijk over de schreef trok. Doe ik iets dat het had kunnen veroorzaken? Ze wou natuurlijk inschatten hoeveel ik mijn spieren effectief benut.
En ik kan wel een paar werkwoorden bedenken om mijn levensstijl te omschrijven...
Maar...
Het is niet omdat het een werkwoord is, dat het ook per se goed is voor mijn conditie.
Of belastend voor mijn spieren.
En eigenlijk is het juiste antwoord: stressen. Piekeren. Spanning opslaan in mijn schouders en die dan heel hard vasthouden.
(Een van de vorige redenen om doorverwezen te worden was trouwens niet juist ademhalen, dus er zijn nog van die basisdingen die ik niet zo goed onder de knie heb)
Moest piekeren een officiële sport zijn, dan zat ik sowieso bij de nationale ploeg.
Volgens mij kan ik de tegenstander wel een panna denken of tactisch tackelen.
Ik kan een piekergedachte ook gerust onderscheppen en er mijn eigen probleem van maken.
Het enige probleem met dat sportbeeld?
Hoe kan je een punt scoren in een sport die geen enkel doel heeft? Letterlijk ook. Waar moet je heen kunnen piekeren om te scoren? En kan je naar teamgenoten passen bijvoorbeeld, of is het een solo-sport?
Want in team word ik net uit mijn hoofd gehaald. Omringd worden door de juiste mensen lijkt soms het enige medicijn tegen het chronisch piekeren.
Er een teamsport van maken zou mijn olympische titel grandioos in de weg staan!
De kinesist wilt nog steeds een antwoord op haar vraag.
Ik voel me even alsof ik terug bij de bank ben en vragen over mijn fysieke gezondheid moet beantwoorden in functie van onze schuldsaldoverzekering.
Toen was ik blij dat mijn lief eerst aan de beurt was - zo had ik wat extra piekertijd (soms voelt die constructief aan).
Maar -net als toen- hoor ik het nu donderen in Keulen en is het enige eerlijke antwoord dat ik kan geven:
ik fiets naar mijn werk (dat is 4.1 km).
Dat was de short story long.
Long story short:
Ik zal nog wat naalden moeten doorstaan om dan spieren op te bouwen zodat ik mijn stress nog steeds op kan slaan, maar dat die niet meer zorgt voor ontstekingen.
En ik ga ook eens naar al die eerdere kwaaltjes vragen, als ik er dan toch ben...