"Waar was ik ook alweer gebleven?" mompel ik in mezelf terwijl ik mijn boek neem en in de zetel ga zitten.
Maar wanneer ik de rugleuning voel, overvalt het me ineens...
Dat ik het helemaal niet over een bladzijde in dit boek heb.
Maar over wie ik was - toen, en wie ik ben - nu.
De stukjes van mezelf die ik onderweg verloren ben.
En de vraag "waarom?" of "voor wie?" blijft hangen.
Ben ik te ver afgedwaald van waar ik heen wou om het nog recht te trekken?
En wat zou die zoektocht me allemaal kunnen kosten?
En wie?
Ik neem papier, een pen en tijd.
Ik ga zitten en laat de inkt en de tranen vloeien.
Het voelt alsof iets het van me overneemt. En ik loop helemaal leeg.
Het mooie aan leegte is dat er nu weer ruimte ontstaan om ze op te vullen.
Tot alle stukjes weer kloppen en passen. Tot je jezelf weer (her)kent.
En ik weet niet of dat is waar ik gebleven was.
Maar het is wel waar ik nu naartoe ga.